Telmo Rodriguez - Branco de Sta. Cruz

2016, Galicië, Valdeorras DO

Deze Branco de Sta. Cruz is afkomstig uit het noordwesten van Spanje, het gedeelte dat noordelijk van Portugal ligt. De wijnregio heet Valdeorras. De druiven zijn afkomstig van wijngaarden die verspreid liggen in het dorp Sta. Cruz. Het is een blend van een viertal inheemse druivensoorten: Godello, Loureira, Dona Blanca en Palomino. De druiven werden hand-geplukt en alleen eigen gisten werden gebruikt voor de vinificatie. De wijn kreeg een rijping mee van 10 maanden in zowel barriques en foeders van verschillende grootte en leeftijd. Het levert een krachtige wijn op. De geur is behoorlijk aromatisch met bloemen en kruiden. Ook valt een honinggeur op. Hij is vol en romig en het fruit is rijp. Je proeft steenfruit, amandelen en mineraliteit. De afdronk is lang en fris. Hij heeft veel kwaliteit om te combineren met de maaltijd


Land:
Spanje
Jaartal:
2016
Regio:
Galicië
Appelatie / Herkomst:
Valdeorras DO
Druivenras:
Godello, Loureira, Dona Blanca en Palomino
Serveertemperatuur:
12-14ΡC
23,95

22,27 per 6

+

Omschrijving

Telmo Rodríguez, wijnen uit liefde geboren

Telmo omschrijft zichzelf als driving winemaker. Vanwege de vele kilometers die hij over de weg aflegt binnen Spanje. Hij kreeg wijn van huis uit met de paplepel ingegoten. Zijn vader had in 1967 Remelluri in Rioja gekocht en dat bedrijf vervolgens aan een grote reputatie geholpen. Niettemin gaf Telmo de voorkeur aan een carrière daarbuiten. Zijn opleiding tot oenoloog volgde hij in Bordeaux en behalve bij Remulluri deed hij in Frankrijk praktijkervaring op bij châteaux als Cos d'Estournel en Petit Village in Bordaux, en bij vooraanstaande Rhôneproducenten als Chave, Clape, Beaucastel en Trévallon. Weer terug in Spanje startte hij in 1994 zijn eigen bedrijf, Companñía de Vinos Telmo Rodríguez. Telmo wilde het allemaal anders gaan doen. Tot op zekere hoogte althans. Hij is allesbehalve een wereldvreemde dromer, maar idealist en zakenman tegelijk. Enerzijds stoorde hij zich aan bepaalde negatieve ontwikkelingen binnen de Spaanse wijnbouw, zoals modernisering en rationalisering van de verkeerde soort, anderzijds zag hij ook dat de tijd rijp was voor dynamische initiatieven. “Sinds de 19de eeuw is Spanje alleen maar gericht geweest op volume en bulk. Zelfs Rioja, want waarom werden daar zoveel bodegas pal aan het spoor gebouwd? Notie van het terroir was ver te zoeken. Tot ver in de twintigste eeuw waren er in Spanje eigenlijk maar drie namen die iets voorstelden: Rioja, Jerez (sherry) en Torres. Momenteel ziet het er veel opwindender uit. Het enorme potentieel van Spanje begint eindelijk op de juiste waarde geschat te worden. Zie bijvoorbeeld wat er gebeurd is in het ooit zo boerse Priorat, een totale metamorfose. Er ligt nog zoveel meer in het verschiet. De mogelijkheden van witte druiven in Spanje zijn werkelijk uitdagend.

Kleine druiventelers

Telmo is lid van de internationale vereniging La Renaissance des Appellations, een groepering van biologisch en biodynamisch werkende producenten die begrippen als eigenheid en terroir hoog in het vaandel hebben staan. Verknocht is hij aan de variatie van het Spaanse landschap. Telmo heeft zich van begin af aan sterk gemaakt voor het behoud van bedreigde inheemse druivenrassen en oude wijngaarden. Begin jaren negentig waren zogeheten inter-nationale druivenrassen de grote rage in Spanje en werden oude, ongeleide stokken Garnacha massaal gerooid en vervangen door Cabernet Sauvignon en Merlot met draadgeleiding. Mogelijk gemaakt met overheidssubsidies. Telmo's eerste wijn was daarom een Garnacha van oude stokken uit Navarra, een statement. Binnen zijn concept is een speciale plaats weggelegd voor kleine druiventelers als hoeders van een traditie die dreigt te verdwijnen. Hij betreurt het dat hun inspanningen zo lang onderbelicht gebleven zijn, omdat hun fruit anoniem in middelmatige coöperatiewijnen terecht kwam. Nu dreigen die kleine telers net als hun oude stokken een uitstervend ras te worden. Volgens Telmo is het daarom hoogste tijd om van hun specifieke terroir kennis en ervaring te leren, al was het maar met het oog op heraanplant van inmiddels verlaten wijngaarden. Eén van Telmo's paradepaardjes is zijn project in het Gallische Valdeorras. Hij raakte er verliefd op oude, verwaarloosde terraswijngaarden. Opgegeven omdat ze economisch niet rendabel waren. Volgens Telmo smeekte de wijngaarden om weer in gebruik te worden genomen. Moeizaam werk op die steile graniethellingen, maar bevredigend.

Authentiek én lekker

De vraag die Telmo bezighoudt, is het waarom van grote, klassieke wijnen. En hoe de vertaalslag te maken van wat hij bij producenten als Chave had leren kennen naar Spanje en Spaanse wijnen. Antwoorden: respect voor terroir en waardevolle traditie, plus het betrachten van eenvoud. “Bij Chave was het leven simpel en zonder groot vertoon, maar wel met grote wijn en truffels. Te veel wijnproducenten in Spanje daarentegen willen direct in een dure Mercedes gezien worden. Ze vergeten daarbij wel eens de essentie van de wijn." Wat is volgens hem die essentie? “Van een wijn, ongeacht of die betaalbaar is of wat kostbaarder, moet je de herkomst kunnen proeven. In geconstrueerde schoonheid geloof in niet. In standaardrecepten ook niet. Authenticiteit is belangrijker dan schoonheid." Telmo is geen knorrige zeurpiet die vindt dat vroeger alles beter was en tegenwoordig niks meer deugt, maar juist een aanstekelijke optimist. En wat wijndrinkers genoegen moet doen is dat zijn wijnen niet alleen heel authentiek zijn, maar technisch gelukkig ook onberispelijk verzorgd. Dus niet traditioneel Spaans in de zin van lomp, alcoholisch en oxidatief. En in veel gevallen ook nog eens heel democratisch geprijsd.